تلاطم آبی

تقدیم به دختر سه ساله ی امام حسین(ع)                                               دختر خورشید

حضرت رقیه(س)                                   

چشم وا کن تا  ببینم  دختر خورشید  را

خنده ای ٬ تا پر کند می ساغر خورشید را

غنچه ی باغ تحیّر٬ ناز دل تنگی نکن

شبنم اشک تو می سوزد پر خورشید را

یک ٬ دو شب را آفتابی باش تا معنا کنی

در رکوع ماه نقش باور خورشید را

جز عبور سایه ها در ذهن چشمانم نماند

هر کجاغیرت ورق زد دفتر خورشید را

شعله ای در حسرت پیشانی خود داشتم

سجده می کردم اگر پیغمبر خورشید را

شرمگین حیرتم از غفلت آیینه ها

خاک پنهان می کند اینجا سر خورشید را

در محیط وحشت از نقش سلیمانی مپرس

(ساربان دزدیده بود انگشتر خورشید را)۱

ابرها ی تیره وقتی آسمانی می شوند

باد با خود می برد خاکستر خورشید را

شعله ی پرواز استغناست در پرهای من

هیچکس آخر نبیند آخر خورشید را

 ۱–سعید بیابانکی

بازهم چشم فرات است که درهم شده است                     

موج درموج عزادارمحرم شده است

بازاین پلک زمین است که شاید بپرد

بازاین پشت زمان است اگر خم شده است

خون بنا داشت که از شعله به طوفان برسد

ماتم اینجاست که خاکستر ماتم شده است

چارده قرن به نام تو علم چرخاندند

خان این قوم زخون تو فراهم شده است

چشم ما عادت شفّّاف ندیدن دارد

یا که تصویرتودرآینه مبهم شده است

فرصتی نیست که هفتادودوقربانی وبعد

تیغ ها تیزتزوحوصله ها کم شده است

تا بتا زند برآن  پیکرخونین  اینک

نعل ها تازه وآماده ومحکم شده است

جان عالم  به  فدایت پسرسعد امروز

خورده ازگندم شهرری وآدم شده است

بسکه داغ است عزای تووبازار ریا

شمرهم سینه زن ماه محرم شده است

السلام ای محور آ ل عبا

ای سحر نوش سبوی هل اتی

السلام ای اسم اعظم نام تو

هر چه کوثر٬ قطره ای ازجام تو

السلام ای عشق ای آبی ترین

ای لطافت پیشه مهتابی ترین

السلام ای پایه ریز کائنا ت

ای جمیع المعنی ذات وصفا ت

السلام ای باعث کون ومکا ن

ای  مقامت چون مزارت بی نشا ن

السلام ای معنی آیا ت نور

ای پدر را سا لها سنگ صبور

السلام ای دختر تنهای عشق

ای یگانه گوهر دریای عشق

السلام ای همسرعرفان نا ب

ای مه فانی شده در آفتا ب » ادامه مطلب

         سکوت غریب                                                                        

وهرروز در یک سکوت غریب٬ تورا مثل باران صدا کرده ام

به بهتی که تصویر می خوانمش٬ رهی سوی  آینه   وا کرده ام

قنوتم پراز شبنم و شرم  بود ٬  شبی کز  تو سرشارمی شد دلم

اجابت چنان مرهمی تازه بود٬ اگر کهنه زخمی  دعا  کرده ام

حدیث من وعشق افسانه نیست٬ وزخمی که درسینه جاکرده است

دلم پرزاحسا س یکتا یی است٬ اگر  قا متی را دو تا کرده ام

شکستن صدایی است در گوش من٬ که ازخویش بازم نمی آورد

چه شبها که این حجم فرسوده را٬ در آغوش حسرت رها کرده ام

شنیدم که در حیرت آباد عشق٬ ازآیین آیینه  گفتن  خطا ست

شگفتا که درکنج محراب هم٬ من خسته عمری خطا کرده ام

من ودل دو بغض گره خورده ایم٬ که عمری ست درهم شکستیم آه

ببین با من ای دل چه ها کرده ای٬ ببین با تو ای دل چه ها کرده ام

جنون خانقاهی ست درسینه ام٬ که خون می کند قلب آیینه ام

ومن بارها در خودم عشق را٬ تبسّم   تبسّم   صفا   کرده ام

                                                   کیست در این انجمن ‘ محرم عشق غیور

مسیحای خسته                                ما همه بی غیرتیم‘  آینه در کربلاست(بیدل)             

با خویش می برندمسیحای خسته را

تا وا کنند   بغض صلیب شکسته را

آیینه غیرتیست که با ور نمی  کند

نقش حرام نطفه ی درخون نبسته را

دیریست آهوان رسالت چمن چمن

در خون چریده اند مضامین بسته را

صیاد یک تپش به تمنّا نمی رسد

صید به خون تپیده ی از بند رسته را

رنگ  عبورخط  تمنّا   نمی کشد

در این کویر پای به زنجیر بسته را

تنها  امام  عاطفه   تفسیر می کند

در پیچ وتاب داغ ٬  نماز نشسته را

از یاد خود نمی برد این سرخ منحنی

کوچ به خون نگاشته ی دسته دسته را

ساحل  نشین عافیت  از بر نمی کند

شعر   بلند  موج   نشینان  خسته را

با من بخوان دوباره نماز نشسته را

بانوی قد خمیده ی پهلو شکسته را                                                                 

با من بخوان که خطبه ی طوفان شنیدنی ست                                                   

یک زن میان نطع بیابان شنیدنی ست                                                             

یک زن که مقتدای رسولان آفتاب                                                                  

یعنی دلیل کون ومکان لیک در حجاب                                                           

یک زن که نام سوره ی کوثرگرفته است                                                        

ققنوس رنگ بال کبوتر گرفته است                                                                

یک زن که روح سبز احد دررکاب اوست                                                      

خورشید‘ حیرت آینه ی آفتاب اوست                                                                  

یک زن که روز واقعه بدر آفرین شده است                                                     

آیینه ی جمال خدا درزمین شده است                                                            

یک زن که روح فاتح خیبر از ان اوست                                                       

پیکان آخرین خدا در کمان اوست                                                                

یک زن که رنگ صبح قیامت گرفته است                                                    

در چارسوگ  حادثه  قامت گرفته است                                                        

با من بخوان حکایت خورشید سر زده                                                           

  افسانه ی شهید به  دنیا  نیامده                                                                     

آنان که در سقیفه ی خود چانه می زدند                                                         

  آتش بر آشیانه ی پروانه می زدند

  آتش زدند تا که بسوزند خانه را

  تا بشکنند حرمت این آشیانه را

آتش زدند تا در این خانه وا شود

این خانه تا قدم به قدم کربلا شود

خورشید روی ذهن زمین خط خون کشید

تصویر  آسمان مرا واژگون کشید

آدم دوباره در تب گندم اسیر شد

هابیل دشنه در کمرش ماند و پیر شد

فریاد کرد نوح که طوفان گرفته است

شیطان دوباره پیش خدا جان گرفته است

میخ صلیب در دل عیسی شکسته شد

موسی نشست وآن ید بیضا شکسته شد

یحیی سر جدا شده از طشت خون گرفت

جوشید خون تازه ورنگ جنون گرفت

یعقوب روبه صورت یوسف اشاره کرد

پیراهن قبا شده را پاره پاره کرد

روح الامین به اذن خدا در رکاب شد

بین زمین وچشم محمد حجاب شد

دست علی به قبضه ی شمشیرمی گریست

وقتی که روی سینه تب تیر می گریست

یعنی که انبیا همه داد بلا زدند

دست دعا به دامن خیرالنساء زدند

یک آسمان ستاره در آیینه گم شدند

فریادهای سر زده در سینه گم شدند

یک آسمان حماسه ویک آسمان عطش

داغی نشسته بر جگر آب از آن عطش

وقتی به نیزه آتش سرها بلند شد

فریاد یا محمد زهرا بلند شد

یک جرعه یک پیاله زساغر بلند تر

یک نیزه از تمام جهان سر بلند تر

موجی که شعله از رگ طوفان گرفته است

ازجزرومد این همه خنجر بلند تر

در حیرتم چگونه قیامت نمی کند

آن سرکه سر کشیده زخاور بلندتر

از تاک سر بریده تو قرآن شنیده ای

پرواز دیده ای ز کبوتر بلند تر

بر دوش آفتاب اگر جا نمی گرفت

هرگزنگفتمش ز پیمبر بلند تر

من از شراب صوت انالحق شنیده ام

منصور ما ز ساقی کوثر بلند تر

بانوی آب وآینه از راه می رسد

با یک سر بریده ز محشر بلند تر

این بارگاه کیست که سر کرده بر فلک

شد با غرور کعبه برابر بلند تر

افتاده بود روی زمین نعش آسمان

یک پیکر خمیده برادر بلند تر

مثل غزل ردیف شدآیینه روی خاک

اما هجای مصرع آخر بلند تر

من ماندم ودوباره سکوت سراب ها

تصویر خون گرفته ای از آفتاب ها

من ماندم وهنوزگرفتاروهم  خویش

تردیدوبهت حاصل تعبیر خواب ها

رفتار صوفیانه ی  تندیس های کبر

در زیر خرقه هیئت عا لیجناب ها

پرواز را  به  یاد  نمی آورد  مگر

بال  و پر تپیده  به   خون  عقابها

یا دل نمی شود ز تب عشق منقلب

یا نارسا ست معجزه ی انقلاب ها

یاران  رفته  را که  خبر آورد   هنوز

جز گرد وخاک خفته بر انبوه قاب ها

بگذار تا نماند از این عشق سینه سوز

افسانه  ای و خاطره ای  در کتاب ها

منصوردیگری که بر آید ز دل کجاست

تا  بشکند  دو باره  خمار طناب ها

صددل به خون نشسته ببینی ز داغ عشق

گر وا  کنند  عقده ای  از پیچ  و تاب ها

دیری است تا طنین قدم هایت درانزوای خانه نمی پیچد

حتی شمیم خاطره ای شیرین در خلوت شبانه نمی پیچد

دیریست تا صداقت آیینه حیرت نصیب چشم سیاهت نیست

وقتی در انعکاس دو زیبایی زلفی به پای شانه نمی پیچد

بی شعله ی نگاه شب افروزت حال وهوای خانه زمستانی ست

بوی بهار گم شده ام حتی در موسم بهانه نمی پیچد

باغی که بوی عطر تو را میداد سرشار از ترنم خا موشی ست

وقتی که شوق پیچک آوازت بر ساقه ی ترانه نمی پیچد

وقتی صدا صدای شکفتن نیست احساس را بهانه ی گفتن نیست

در گوش این تلاطم مهتابی فریاد عاشقانه نمی پیچد

بعداز تو خاطرات دل انگیزت در ذهن ترد ثانیه ها جاریست

گویا خیال بی تو به سر بردن در باور زمانه نمی پیچد

بشکن تب سکوت و فراوان سئوال کن

از سر نوشت مبهم انسان سئوال کن

-

در بند نظم و ناظم و ترتیب هم نبا ش

چون شعر من همیشه پریشان سئوال کن

-

راز زمین سوخته ازآسمان بپرس

از انتظار سفره ی بی نان سئوال کن

-

وقتی که فقر روی تن شهر می خزد

از بال و پر کشید ن ایمان سئوال کن

-

آدم چگونه در تب گندم اسیر شد ؟

از من نپرس از خود شیطا ن سئوال کن

-

از ارتعا ش در تن زنجیر ها بگو

از آتش و گلوله و زندان سئوال کن

-

خواهی اگر معادله ی زیر خط فقر

از دختر کنار خیابان سئوال کن

-

از عشق های گم شده در وادی هوس

از عقل در مقا بل عرفان سئوال کن

-

وقتی نسیم موی تو را شانه می زند

آهسته از حکایت طوفان سئوال کن

از خاطرات خسته ی آن روز ها بگو

از شعله خیز خون شهیدان سئوال کن

-

از افتخار گم شده در جاده ی زمان

از سرزمین عشق از ایران سئوال کن

دلم ترانه ی محزونی ست شکسته روی غزلها یم

هزار ناله ی درد آلود نشسته در خم آوایم

نشان راه چه می پرسی ازاین غریبه ی سرگردان

نشا نه های رسیدن نیست بلور آبله بر پایم

تو آیه آیه خورشیدی که روی ذهن افق جاریست

ومن به رنگ فنا شمعی که تا سپیده نمی پا یم

دلم چو داغ پریشانی هوای لاله شدن دارد

شرار آتش عشق تو گرفته در همه اعضایم
مگر که قافله ی لیلا گذشته است از این صحرا

که شعله شعله جنون دارد غبار دامن صحرایم

بخوان دوباره مراای عشق به یک صداقت بارانی

که در کویر نمی روید جوانه های تمنایم