السلام ای محور آ ل عبا

ای سحر نوش سبوی هل اتی

السلام ای اسم اعظم نام تو

هر چه کوثر٬ قطره ای ازجام تو

السلام ای عشق ای آبی ترین

ای لطافت پیشه مهتابی ترین

السلام ای پایه ریز کائنا ت

ای جمیع المعنی ذات وصفا ت

السلام ای باعث کون ومکا ن

ای  مقامت چون مزارت بی نشا ن

السلام ای معنی آیا ت نور

ای پدر را سا لها سنگ صبور

السلام ای دختر تنهای عشق

ای یگانه گوهر دریای عشق

السلام ای همسرعرفان نا ب

ای مه فانی شده در آفتا ب

السلام ای کشته ی احسان خویش

ای حسن پرورده در دامان خویش

السلام ای مادر خون خدا

ای مسیر خانه ات تا کربلا

السلام ای زهره ی زهرا شده

ای گل در بوته ی خون وا شده

تا که معنایت کند کو واژه ای

من چه می گویم چه می دانم که ای

این حجاب اکبر از آزرم تو ست

هیجد ه فصل از نبّوت سهم توست

دست حق تا عرش را شیرازه بست

گفت با زهرا نبّوت کامل است

ای که دلها را اجابت می کنی

ناله ها را استجابت می کنی

نه فلک سر می نهد بر پای تو

آسمان پست است از بالای تو

از تو دل را رنگ وبوبخشیده اند

تا  به  آدم   آبرو  بخشیده اند

نوح را طوفان و کشتیبان توئی

هفت رکن مطلق ایمان توئی

بست از نام تو بر آتش دخیل

تا گلستان گشت آتش بر خلیل

ای کلیم ا ﷲ از طور آمده

کلهم نورا″علی نور آمده

ای نگاهت شعله بر جان ریخته

چون مسیح بر صلیب آویخته 

ای صفاو مروه سر گردان تو

جرعه نوش زمزم چشمان تو

آمدی تا عشق را معنا کنی

تا جنون مرده را احیا کنی

آمدی تا عالمی بر هم زنی

مرهمی بر غربت آدم زنی

آمدی تا در تو دل فانی شود

تا محمد از تو روحانی شود

آمدی تنها تو کفو مرتضی

تا علی تنها نماند چون خدا 

آمدی تا عشق را مادر شوی

تا نمود سوره کوثر شوی

آمدی تا نه فلک مستی کند

تاکه خلقت میل بر هستی کند

آمدی تا سکه با نامت زنند

نشئه ای از عشق بر جامت زنند

آمدی تا ساقی کوثر شوی

تا فصل ربک وانحرشوی

بی تو این گردونه گردی بیش نیست

جز غبار وهم در تشویش نیست

بی تو معنای نبوت ابتر است

طایر ادراک بی بال وپر است

بی تو گردون روح افلاکی نداشت

بانوئی با چادر خاکی نداشت

ساقی آن شب عشق در پیمانه کرد

عقل را آتش زد ودیوانه کرد

ساقی آن شب پنج نام آورده بود

آفتابی را به جام آورده بود

مست مستم کرد وخویشم شکست

ساغری آورد ودرپیشم نشست

خواستم لب وا کنم گفتا خموش

از تمام عرش آمد بانگ نوش

شعله ای از عشق بر جانم زدند

نشئه ی کفری بر ایمانم زدند

دیدم آنجا آیه ی اعجاز را

فاش کردند از برایم راز را

هر طرف مرغ نگاهم پر گرفت

بال هایش رنگ خاکستر گرفت

غیر یک آیینه در آنجا نبود

آری آن آیینه جز زهرا نبود

زآنهمه غوغا وشور وهمهمه

یک خدا بود وتمامی فاطمه

فاطمه تنها رسول عشق بود

سینه اش جای نزول عشق بود

فاطمه یعنی امامت با علی

شافع روز قیامت با علی

فاطمه یعنی حد یث کربلا

فاطمه یعنی سراز تن جدا

فاطمه یعنی رسول اﷲ عشق

فاطمه یعنی اسارت تا دمشق

فاطمه یعنی دل پر خون شده

در بیابان زینب مجنون شده

فاطمه یعنی نماز نیزه ها

سوت قرآن بر فراز نیزه ها

فاطمه یعنی رکوع آفتاب

تشنه جان دادن کنار نهر آب

فاطمه آیینه دار علقمه

آفتابی در کنار علقمه

فاطمه تفسیری از آیات نور

قصه ی خورشید در کنج تنور

یا رب امشب باز زهرائی شدم

قطره ای بودم که دریائی شدم

اشکم امشب کار طوفان می کند

تا جهانی را پریشان می کند

یادش امشب شعله بر جان می زند

نقشی از دریا به دامان می زند

یادم آمد شعله سوز داغ را

روی بازو ضربه ی شلاق را

جای سیلی٬ زخم پهلو٬ داغ و درد

من چه می دانم که با زهرا چه کرد

یا علی دریاب این آشفته را

دست گیر این داغ در خون خفته را

باغبانا پر پر گل را ببین

یک نظر خاکستر گل را ببین

یا محّمد بعد تو هنگامه شد

سر گذشت ما مصیبت نامه شد

در سقیفه بذز کینه کاشتند

زان سپس در کربلا برداشتند

تا علی گرم نماز عشق بود

با تو در راز ونیاز عشق بود

آتش آوردند و بر خرمن زدند

سکه را با نام اهریمن زدند

تا نماند از شریعت تار وپود

دست شیطان خاتم حق را ربود

بنگر این گردون بی آزرم را

اینهمه نا مردم بی شرم را

شعله بر اوراق قرآن می زنند

زخم بر پهلوی ایمان می زنند

تسمه از بازوی عصمت می کشند

تیغ بر روی نبوت می کشند

دشنه های آشنایی را ببین

کوفه های بی وفا یی را ببین

بعد از این سنگ غرور کینه ها

می شکا فد سینه ی آ یینه  ها

عقده های خفته سر بر می کنند

غنچه را نشکفته پرپر می کنند

می کشند از کینه نور ناب را

تیغ رنگین می کند محراب را

پرده بر روی حقایق می کشند

تیغ بر قرآن ناطق می کشند

فزت و رب الکعبه یعنی داغ درد

جوشن بی پشت هنگام نبرد

در سحرگاهی پر از آتش امام

می گذارد سجده اش را نا تمام

با من بخوان دوباره نماز نشسته را

بانوی قد خمیده ی پهلو شکسته را                                                                 

با من بخوان که خطبه ی طوفان شنیدنی ست                                                   

یک زن میان نطع بیابان شنیدنی ست                                                             

یک زن که مقتدای رسولان آفتاب                                                                  

یعنی دلیل کون ومکان لیک در حجاب                                                           

یک زن که نام سوره ی کوثرگرفته است                                                        

ققنوس رنگ بال کبوتر گرفته است                                                                

یک زن که روح سبز احد دررکاب اوست                                                      

خورشید‘ حیرت آینه ی آفتاب اوست                                                                  

یک زن که روز واقعه بدر آفرین شده است                                                     

آیینه ی جمال خدا درزمین شده است                                                            

یک زن که روح فاتح خیبر از ان اوست                                                       

پیکان آخرین خدا در کمان اوست                                                                

یک زن که رنگ صبح قیامت گرفته است                                                    

در چارسوگ  حادثه  قامت گرفته است                                                        

با من بخوان حکایت خورشید سر زده                                                           

  افسانه ی شهید به  دنیا  نیامده                                                                     

آنان که در سقیفه ی خود چانه می زدند                                                         

  آتش بر آشیانه ی پروانه می زدند

  آتش زدند تا که بسوزند خانه را

  تا بشکنند حرمت این آشیانه را

آتش زدند تا در این خانه وا شود

این خانه تا قدم به قدم کربلا شود

خورشید روی ذهن زمین خط خون کشید

تصویر  آسمان مرا واژگون کشید

آدم دوباره در تب گندم اسیر شد

هابیل دشنه در کمرش ماند و پیر شد

فریاد کرد نوح که طوفان گرفته است

شیطان دوباره پیش خدا جان گرفته است

میخ صلیب در دل عیسی شکسته شد

موسی نشست وآن ید بیضا شکسته شد

یحیی سر جدا شده از طشت خون گرفت

جوشید خون تازه ورنگ جنون گرفت

یعقوب روبه صورت یوسف اشاره کرد

پیراهن قبا شده را پاره پاره کرد

روح الامین به اذن خدا در رکاب شد

بین زمین وچشم محمد حجاب شد

دست علی به قبضه ی شمشیرمی گریست

وقتی که روی سینه تب تیر می گریست

یعنی که انبیا همه داد بلا زدند

دست دعا به دامن خیرالنساء زدند

یک آسمان ستاره در آیینه گم شدند

فریادهای سر زده در سینه گم شدند

یک آسمان حماسه ویک آسمان عطش

داغی نشسته بر جگر آب از آن عطش

وقتی به نیزه آتش سرها بلند شد

فریاد یا محمد زهرا بلند شد

یک جرعه یک پیاله زساغر بلند تر

یک نیزه از تمام جهان سر بلند تر

موجی که شعله از رگ طوفان گرفته است

ازجزرومد این همه خنجر بلند تر

در حیرتم چگونه قیامت نمی کند

آن سرکه سر کشیده زخاور بلندتر

از تاک سر بریده تو قرآن شنیده ای

پرواز دیده ای ز کبوتر بلند تر

بر دوش آفتاب اگر جا نمی گرفت

هرگزنگفتمش ز پیمبر بلند تر

من از شراب صوت انالحق شنیده ام

منصور ما ز ساقی کوثر بلند تر

بانوی آب وآینه از راه می رسد

با یک سر بریده ز محشر بلند تر

این بارگاه کیست که سر کرده بر فلک

شد با غرور کعبه برابر بلند تر

افتاده بود روی زمین نعش آسمان

یک پیکر خمیده برادر بلند تر

مثل غزل ردیف شدآیینه روی خاک

اما هجای مصرع آخر بلند تر