مهتابی ترین

 

السلام ای محور آ ل عبا

ای سحر نوش سبوی هل اتی

السلام ای اسم اعظم نام تو

هر چه کوثر٬ قطره ای ازجام تو

السلام ای عشق ای آبی ترین

ای لطافت پیشه مهتابی ترین

السلام ای پایه ریز کائنا ت

ای جمیع المعنی ذات وصفا ت

السلام ای باعث کون ومکا ن

ای  مقامت چون مزارت بی نشا ن

السلام ای معنی آیا ت نور

ای پدر را سا لها سنگ صبور

السلام ای دختر تنهای عشق

ای یگانه گوهر دریای عشق

السلام ای همسرعرفان نا ب

ای مه فانی شده در آفتا ب » ادامه مطلب

خطبه ی طوفان

 

با من بخوان دوباره نماز نشسته را

بانوی قد خمیده ی پهلو شکسته را                                                                 

با من بخوان که خطبه ی طوفان شنیدنی ست                                                   

یک زن میان نطع بیابان شنیدنی ست                                                             

یک زن که مقتدای رسولان آفتاب                                                                  

یعنی دلیل کون ومکان لیک در حجاب                                                           

یک زن که نام سوره ی کوثرگرفته است                                                        

ققنوس رنگ بال کبوتر گرفته است                                                                

یک زن که روح سبز احد دررکاب اوست                                                      

خورشید‘ حیرت آینه ی آفتاب اوست                                                                  

یک زن که روز واقعه بدر آفرین شده است                                                     

آیینه ی جمال خدا درزمین شده است                                                            

یک زن که روح فاتح خیبر از ان اوست                                                       

پیکان آخرین خدا در کمان اوست                                                                

یک زن که رنگ صبح قیامت گرفته است                                                    

در چارسوگ  حادثه  قامت گرفته است                                                        

با من بخوان حکایت خورشید سر زده                                                           

  افسانه ی شهید به  دنیا  نیامده                                                                     

آنان که در سقیفه ی خود چانه می زدند                                                         

  آتش بر آشیانه ی پروانه می زدند

  آتش زدند تا که بسوزند خانه را

  تا بشکنند حرمت این آشیانه را

آتش زدند تا در این خانه وا شود

این خانه تا قدم به قدم کربلا شود

خورشید روی ذهن زمین خط خون کشید

تصویر  آسمان مرا واژگون کشید

آدم دوباره در تب گندم اسیر شد

هابیل دشنه در کمرش ماند و پیر شد

فریاد کرد نوح که طوفان گرفته است

شیطان دوباره پیش خدا جان گرفته است

میخ صلیب در دل عیسی شکسته شد

موسی نشست وآن ید بیضا شکسته شد

یحیی سر جدا شده از طشت خون گرفت

جوشید خون تازه ورنگ جنون گرفت

یعقوب روبه صورت یوسف اشاره کرد

پیراهن قبا شده را پاره پاره کرد

روح الامین به اذن خدا در رکاب شد

بین زمین وچشم محمد حجاب شد

دست علی به قبضه ی شمشیرمی گریست

وقتی که روی سینه تب تیر می گریست

یعنی که انبیا همه داد بلا زدند

دست دعا به دامن خیرالنساء زدند

یک آسمان ستاره در آیینه گم شدند

فریادهای سر زده در سینه گم شدند

یک آسمان حماسه ویک آسمان عطش

داغی نشسته بر جگر آب از آن عطش

وقتی به نیزه آتش سرها بلند شد

فریاد یا محمد زهرا بلند شد

یک جرعه یک پیاله زساغر بلند تر

یک نیزه از تمام جهان سر بلند تر

موجی که شعله از رگ طوفان گرفته است

ازجزرومد این همه خنجر بلند تر

در حیرتم چگونه قیامت نمی کند

آن سرکه سر کشیده زخاور بلندتر

از تاک سر بریده تو قرآن شنیده ای

پرواز دیده ای ز کبوتر بلند تر

بر دوش آفتاب اگر جا نمی گرفت

هرگزنگفتمش ز پیمبر بلند تر

من از شراب صوت انالحق شنیده ام

منصور ما ز ساقی کوثر بلند تر

بانوی آب وآینه از راه می رسد

با یک سر بریده ز محشر بلند تر

این بارگاه کیست که سر کرده بر فلک

شد با غرور کعبه برابر بلند تر

افتاده بود روی زمین نعش آسمان

یک پیکر خمیده برادر بلند تر

مثل غزل ردیف شدآیینه روی خاک

اما هجای مصرع آخر بلند تر