من خسته ام از این همه فردای بعد از این

این های هوی گم شده این٬ های بعد از این

من بر سر مزار خودم ایستاده ام  

لبخند می زنم به شما های بعد از این

دارد هوا درون تنم سرد می شود

عادت نکرده بود به سرمای بعد از این

بگذار تا زمین بجود لاشه ی مرا

بگذار تا تو باشی و دنیای بعد از این

کم کم تمام پیکرم آوند می شود

در شاخ وبرگ این همه گل های بعد از این

فردا زمین دوباره دهان باز می کند

تا بشکند سکوت معمای بعد از این

وقتی تمام ثانیه ها خسته می شوند

من ماندم وغروب وتماشای بعد ازاین…..

پر وا کند پرنده ای از شانه ی زمین

تا عشق تا سپیده و هر تای بعد از این

گم میشوم دو باره که پیدا کنی مرا

درلحظه های مبهم رویای بعد از این

آسوده از سواحل آرامتان گذشت

موجی که سر سپرده به دریای بعد از این

من ماندم وتو بودی آخر نیامدی

روح بلند عاطفه آقای بعد از این

                                                                    قاسم مرام:۲۳/۰۳/۱۳۸۹

                                                                                       مادرم می گوید:

                                                                                       کسی باید بیاید

                                                                                      و من.

                                                                                       چشم هایم را کنار پنجره جا گذاشته ام

                                                فرصت یک لبخند                                                                                   

چشم  انتظار  ثانیه ها  مانده است

دستی که در قنوت دعا مانده است

در انتظار  آمد نت  دیری است

چشمم کنار پنجره جا مانده است

یاد تو مثل   فرصت  یک   لبخند

در  ذهن ترد آینه ها  مانده  است

تنها ٬  بدون  نام  تو   از  انسان

نعشی به روی دست خدا مانده است

شوق  رسیدن  است  و تب   تردید

حسی که بین خوف و رجا مانده است

 وحشت  اگر چه   روی   تن   تقدیر

مثل  غم غروب  عزا  مانده    است

از این   شب   سیاه   ملال   آور

یک زخم کهنه بر تن ما مانده است

یک  تیغ  در نیام  سحر باقی   است

یک در به روی معجزه وا مانده است

می آید   از هزا ره ی   تنهایی

مردی که در همیشه رها مانده است

یک  روز جمعه   می شکند   آخر

بغضی که در گلوی صدا مانده است

                                                                     چهار شنبه ۱۲/۳/۸۹

                                                                                                تصویر سایه ها

خواست شکل غروب زیبا٬ را روی تصویر سایه ها بکشد

روی  بوم  سکوت و تنهایی ٬ طرح  فریاد  بی  صدا بکشد

خواست  آیینه  آسمان  باشد ٬ آبی  چشم های  دریا  را

خواست تا رنگ آسمانی را٬ روی این صفحه ی سیا بکشد

روی این صفحه ی سیاه و سفید٬ دست تقدیر از ازل می خواست

من   اسیر تب  زمین باشم٬  وتو را   تا ابد  رها  بکشد

من که معصوم بودم وچشمم٬ در نگاه تو کودکی می کرد

عشق شد شکل سیب سرخی تا٬ پای من را به ماجرا بکشد

باد  را  در  شلال   گیسویت٬ بوی آشفتگی   پریشان  کرد

موج  آمد   که  بر تن  ساحل٬ جای  یک  پای  آشنا  بکشد

شوق در چشم آسمان گل کرد٬ تا در آن لحظه های بارانی

طرح  نیلوفرین  دستت  را٬ باز بر شاخه ی  دعا   بکشد

زخم   خندید  تا  بر اندامت٬  آیه ی  آفتاب   جاری   شد

خون تو روی آسمان پاشید٬ تا که تصویری از خدا بکشد

در حضور  نگاه  بی  تابت٬  بهت  آیینه ها تماشا ییست

مانده ام در مسیر چشمانت٬ این حکایت که تا کجا بکشد

چهار شنبه، ۲۰۱۰/۰۶/۰۲

تصویر من چقدر پریشان  و ساده است

یک مرده بر مزار خودش ایستاده است

تصویر  یک   مسافر تنها  که  در سفر

خود  را  میان  فاصله ها جانهاده است

نبضی که پل به حوصله ی مرگ میزند

وهمی که زیر سایه ی تردید زاده است

مانند  نامه ای  که  به  مقصد  نمی رسد

زخمی که از طلوع ازل سر گشاده است

مردی که  بر مزار خودش زار می زند

نعشی که روی دوش خودش اوفتاده است

پرواز  را  به  بال  شکستن  گره  زدند

تقد یر  ما  حکایت  شاه  و  پیاده  است

بر تابلو  سفر ٬  نرسید ن  کشیده  اند

این پیچ را که رد بشوی باز جاده است

دارم  کنار  نعش  خودم  فکر می کنم

این دشنه را کدام غزل آب داده است 

                                                 جمعه۱۷/۰۲/۸۸

شبی شکست و در اندیشه ی سحر گم شد

رسیدن آینه ای  بود ٬ در سفر گم شد

قفس  پر از تب  پرواز بود و می خندید

شکست فرصت پروازو بال وپر گم شد

چه فرق می کند آغاز یا که پایان است

شبی که یافت شود یا شبی اگر گم شد

به باغ   آینه  پرچین آرزو می با فت

و لابلای  همین چینه ها  بشر گم شد

نگاه در به در فرصت  تماشا  بود

غروب کردی واین روح در به درگم شد

شبی که شانه به گیسوی نخل ها زد گفت

که  در کنار همین  نخل  ها  پدر گم  شد

چقدر پنجره  تصویر بی  وفا یی   داشت

چقدر فاصله  کم  بود  و بیشتر  گم   شد

                                                                                                  ۱۷/آبان /۸۸

بی نام تو این نامه سر آغاز ندارد

بی رنگ تو مینای سحر ناز ندارد

تفسیر نگاه تو در آیینه سکوت است

آنجا  که غزل  قافیه  پرداز ندارد

دیری است که مات رخ زیبای تو مانده است

شاهی که در این معرکه سرباز ندارد

چندانکه تعّلق زده ی خاطر خویشیم

خاکستر ما فرصت پرواز ندارد

پیچیده در این دامنه پژواک سکوتم

نی در خم اندوه من آواز ندارد

در نغمه ی خاموش من آهنگ غریبی است

با هیچکس این نغمه سر ساز ندارد

دیوار قفس گرچه فرو ریخته امّا

بال وپر بسته تب پرواز ندارد

بیهوده دل خسته بر این قوم سپردیم

پیغمبر این طایفه اعجاز ندارد

                                                                                    بهمن۱۳۸۸

حضرت رقیه(س)                                   

چشم وا کن تا  ببینم  دختر خورشید  را

خنده ای ٬ تا پر کند می ساغر خورشید را

غنچه ی باغ تحیّر٬ ناز دل تنگی نکن

شبنم اشک تو می سوزد پر خورشید را

یک ٬ دو شب را آفتابی باش تا معنا کنی

در رکوع ماه نقش باور خورشید را

جز عبور سایه ها در ذهن چشمانم نماند

هر کجاغیرت ورق زد دفتر خورشید را

شعله ای در حسرت پیشانی خود داشتم

سجده می کردم اگر پیغمبر خورشید را

شرمگین حیرتم از غفلت آیینه ها

خاک پنهان می کند اینجا سر خورشید را

در محیط وحشت از نقش سلیمانی مپرس

(ساربان دزدیده بود انگشتر خورشید را)۱

ابرها ی تیره وقتی آسمانی می شوند

باد با خود می برد خاکستر خورشید را

شعله ی پرواز استغناست در پرهای من

هیچکس آخر نبیند آخر خورشید را

 ۱–سعید بیابانکی

موج درموج عزادارمحرم شده است

بازاین پلک زمین است که شاید بپرد

بازاین پشت زمان است اگر خم شده است

خون بنا داشت که از شعله به طوفان برسد

ماتم اینجاست که خاکستر ماتم شده است

چارده قرن به نام تو علم چرخاندند

خان این قوم زخون تو فراهم شده است

چشم ما عادت شفّّاف ندیدن دارد

یا که تصویرتودرآینه مبهم شده است

فرصتی نیست که هفتادودوقربانی وبعد

تیغ ها تیزتزوحوصله ها کم شده است

تا بتا زند برآن  پیکرخونین  اینک

نعل ها تازه وآماده ومحکم شده است

جان عالم  به  فدایت پسرسعد امروز

خورده ازگندم شهرری وآدم شده است

بسکه داغ است عزای تووبازار ریا

شمرهم سینه زن ماه محرم شده است

وهرروز در یک سکوت غریب٬ تورا مثل باران صدا کرده ام

به بهتی که تصویر می خوانمش٬ رهی سوی  آینه   وا کرده ام

قنوتم پراز شبنم و شرم  بود ٬  شبی کز  تو سرشارمی شد دلم

اجابت چنان مرهمی تازه بود٬ اگر کهنه زخمی  دعا  کرده ام

حدیث من وعشق افسانه نیست٬ وزخمی که درسینه جاکرده است

دلم پرزاحسا س یکتا یی است٬ اگر  قا متی را دو تا کرده ام

شکستن صدایی است در گوش من٬ که ازخویش بازم نمی آورد

چه شبها که این حجم فرسوده را٬ در آغوش حسرت رها کرده ام

شنیدم که در حیرت آباد عشق٬ ازآیین آیینه  گفتن  خطا ست

شگفتا که درکنج محراب هم٬ من خسته عمری خطا کرده ام

من ودل دو بغض گره خورده ایم٬ که عمری ست درهم شکستیم آه

ببین با من ای دل چه ها کرده ای٬ ببین با تو ای دل چه ها کرده ام

جنون خانقاهی ست درسینه ام٬ که خون می کند قلب آیینه ام

ومن بارها در خودم عشق را٬ تبسّم   تبسّم   صفا   کرده ام

                                                   کیست در این انجمن ‘ محرم عشق غیور

مسیحای خسته                                ما همه بی غیرتیم‘  آینه در کربلاست(بیدل)             

با خویش می برندمسیحای خسته را

تا وا کنند   بغض صلیب شکسته را

آیینه غیرتیست که با ور نمی  کند

نقش حرام نطفه ی درخون نبسته را

دیریست آهوان رسالت چمن چمن

در خون چریده اند مضامین بسته را

صیاد یک تپش به تمنّا نمی رسد

صید به خون تپیده ی از بند رسته را

رنگ  عبورخط  تمنّا   نمی کشد

در این کویر پای به زنجیر بسته را

تنها  امام  عاطفه   تفسیر می کند

در پیچ وتاب داغ ٬  نماز نشسته را

از یاد خود نمی برد این سرخ منحنی

کوچ به خون نگاشته ی دسته دسته را

ساحل  نشین عافیت  از بر نمی کند

شعر   بلند  موج   نشینان  خسته را