تلاطم آبی

مردی بر مزار خودش

 

تصویر من چقدر پریشان  و ساده است

یک مرده بر مزار خودش ایستاده است

 

تصویر  یک   مسافر تنها  که  در سفر

خود  را  میان  فاصله ها جانهاده است

 

نبضی که پل به حوصله ی مرگ میزند

وهمی که زیر سایه ی تردید زاده است

 

مانند  نامه ای  که  به  مقصد  نمی رسد

زخمی که از طلوع ازل سر گشاده است

مردی که  بر مزار خودش زار می زند

نعشی که روی دوش خودش اوفتاده است

 

پرواز  را  به  بال  شکستن  گره  زدند

تقد یر  ما  حکایت  شاه  و  پیاده  است

 

بر تابلو  سفر ٬  نرسید ن  کشیده  اند

این پیچ را که رد بشوی باز جاده است

 

دارم  کنار  نعش  خودم  فکر می کنم

این دشنه را کدام غزل آب داده است 

 

                                                 جمعه۱۷/۰۲/۸۸

                                                                     

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                                              

                                                                     

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

فرصت تماشا

شبی شکست و در اندیشه ی سحر گم شد

رسیدن آینه ای  بود ٬ در سفر گم شد

قفس  پر از تب  پرواز بود و می خندید

شکست فرصت پروازو بال وپر گم شد

چه فرق می کند آغاز یا که پایان است

شبی که یافت شود یا شبی اگر گم شد

به باغ   آینه  پرچین آرزو می با فت

و لابلای  همین چینه ها  بشر گم شد

نگاه در به در فرصت  تماشا  بود

غروب کردی واین روح در به درگم شد

شبی که شانه به گیسوی نخل ها زد گفت

که  در کنار همین  نخل  ها  پدر گم  شد

چقدر پنجره  تصویر بی  وفا یی   داشت

چقدر فاصله  کم  بود  و بیشتر  گم   شد

                                                                                                  ۱۷/آبان /۸۸